انواع روش ها ی بلیچینگ

2

انواع روش ها ی بلیچینگ

تعداد زيادي از روش‌ها براي سفيد كردن دندان و رفع جرم دندان  وجود دارد كه شامل خمير دندان‌هاي سفيد‌كننده، ژل‌‌ها، دهانشويه‌ها و قالب‌هاي مخصوص و روش‌هاي درماني كه در مطب دندانپزشكان انجام مي‌پذيرد، مي‌شود. سفيد كردن دندان‌ها یا بلیچینگ براي دندان‌هاي افرادي كه دندان‌ها و لثه‌هاي سالم دارند و هيچ‌گونه ترميمي روي دندان‌هاي آنها وجود ندارد، ايده‌آل مي‌باشد. افرادي كه داراي دندان‌هايي با زمينه‌ زرد رنگ هستند بهترين پاسخ را به اين روش‌ها مي‌دهند و افرادی که دارای دندان های نامرتب میباشند میتوانند از روش های لمینیت دندان با توجه به ناچیز بودن عوارض لمینت دندان استفاده کنند. برای افرادی که یک یا تعدادی دندان ازدست داده اند نیز روش های استفاده از توصیه می شود.

بلیچینگ، کامپوزیت یا لامینیت؟

کم ‌صدمه‌ترین روش درمانی بدرنگی، بلیچینگ است زیرا به مینای دندان آسیب نمی‌رساند. در روش بلیچینگ دندان در منزل، دندانپزشک از فک بیمار قالب‌گیری کرده و نایت گارد می‌سازد. سپس بیمار در منزل مواد بلیچینگ را داخل نایت گارد ریخته و برحسب غلظت ماده، روزانه بین یک تا 6ساعت داخل دهان قرار می‌دهد. زمان سفید شدن برای هر فک بین یک تا 2 هفته است. گاهی اوقات، به‌خصوص در موارد بدرنگی ناشی از مصرف تتراسایکلین، این زمان ممکن است به 6 ماه افزایش یابد. بعضی مواقع حین استفاده از مواد بلیچینگ ممکن است دندان‌های بیمار به سرما حساس شوند. در این موارد بهتر است زمان استفاده از بلیچینگ کاهش داده شود و حتی درمان به مدت یک روز متوقف شود. البته استفاده از دهانشویه‌ها و خمیردندان‌های ضد حساسیت به متوقف شدن این‌عارضه کمک می‌کند.

روش‌های مختلف انجام بلیچینگ داخلی:

الف-روش داخل مطب (In-Office):

دراین روش، ماده بلیچینگ با دوز بالا، درون حفره دسترسی قرار داده می‌شود و طبق دستور سازنده، مدت زمان مشخصی روی دندان می‌ماند ودر صورت لزوم مراحل کار تکرار می‌شود. شاید نیاز به چند جلسه با فاصله یک هفته وجود داشته باشد. فاصله یک هفته‌ای باعث کاهش عوارض احتمالی بلیچینگ از جمله تحلیل خارجی ریشه می‌شود. لازمه انجام این روش، ایزولاسیون موثر دندان هاست. دوز بالای ماده سفید کننده که معمولا هیدروژن پراکساید با غلظت‌های بالای ۳۰ درصد است طبیعتی سوزاننده دارد که می‌تواند به نسوج نرم مانند لثه و مخاط و پوست آسیب برساند. برای تاثیر بیشتر می‌شود به طور همزمان ماده بلیچینگ را روی سطح باکالی دندان نیز قرار داد. در واقع این اقدام ترکیب بلیچینگ داخلی و خارجی است واز آن با عنوان Inside-Outside یاد می‌شود.

ب-روش قدم زنان (Walking):

در این روش، ماده بلیچینگ در حفره دسترسی گذاشته می‌شود و سپس روی آن پانسمان می‌شود و بیمار قدم زنان مطب را ترک و هفته بعد مراجعه می‌کند. در صورت لزوم، در جلسه بعد مراحل کاری تکرار می‌شود. معمولا در این روش از مواد سفید کننده با دوز پایین استفاده می‌شود. ماده ارجح برای این روش، سدیم پربورات است که معمولا با آب مقطر یا با کارباماید پراکساید و یا هیدروژن پراکساید همزده می‌شود. یکی از دلایل برتری سدیم پربورات این است که به صورت خمیری تهیه می‌شود و در مقایسه با هیدروژن پراکساید و کارباماید پراکساید که به صورت ژل تهیه می‌شوند راحت‌تر در حفره باقی می‌ماند. همچنین یکی از دشواری‌های این روش، قرار دادن یک پانسمان مناسب روی دندان است. باید در حفره دسترسی آندرکات کافی باقی گذاشت تا پانسمان بتواند در حفره گیر کند.

ج-روش ترکیبی داخل مطب و قدم زنان:

در هر جلسه ابتدا به صورت داخل مطب کار می‌شود. در فاصله بین جلسات ماده بلیچینگ به صورت Walking در دندان گذاشته می‌شود. این روش احتمال سفیدکردن بهتر و عوارض احتمالی بیشتر را با هم دارد.

د-روش خارجی-داخلی با تری بلیچینگ (Inside-Outside Tray Bleaching):

در این روش مانند روش سفید کردن دندان خانگی که برای دندان‌های زنده انجام می‌شود، تری بلیچینگ ساخته می‌شود. ابتدا حفره دسترسی ایجاد می‌شود و بعد از قرار دادن لایه محافظ روی اریفیس، حفره باز گذاشته می‌شود. بیمار در منزل علاوه بر سطوح باکالی دندان‌ها روی دندان درمان ریشه شده هم از باکال و هم از لینگوال و درون حفره دسترسی، ماده بلیچینگ را اعمال می‌کند. این روش در مواردی که نیاز به سفید کردن همه دندان‌ها علاوه بر دندان درمان ریشه شده باشد روش مناسبی است. این روش هم در واقع ترکیبی از دو روش داخلی و خارجی است. میزان موفقیت انواع روش‌های بلیچینگ داخلی با مواد مختلف، از جمله هیدروژن پراکساید و کارباماید پراکساید با غلظت بالا برای موارد داخل مطب، و هیدروژن پراکساید و کارباماید پراکساید با غلظت کم، ونیز سدیم پربورات برای موارد خارج مطب ۸۳ تا ۹۰ درصد گزارش شده است. یعنی از هر۱۰۰ دندان درمان ریشه شده بدرنگ، حدود ۱۰ تا ۱۷ مورد به این درمان جواب نمی‌دهند.

تفاوت سفيد كردن دندان‌ها در خانه با دندانپزشكي:

  • قدرت سفيدكننده: سفيدكننده‌هايي كه در منزل استفاده مي‌شوند، به نسبت سفيدكننده‌هاي دندانپزشكي قدرت كمتري دارند و تقريباً حاوي 10 درصد پراكسايد هستند كه معادل 3 الي 22 درصد پراكسيد هيدروژن است. ولي سفيدكننده‌هايي كه در دندانپزشكي استفاده مي‌شوند، حاوي غلظت‌هاي مختلف پراكسيد هيدروژن از 15 الي 43 درصد مي‌باشند.
  • پوشش سفيدكننده: معمولاً پوشش‌ها و قالب‌هايي كه توسط افراد بدون نسخه پزشك از داروخانه تهيه مي‌شود، دقيقاً مناسب و سايز دندان نيستند و گاه‌ حتي با لثه و بافت آن تماس پيدا مي‌كنند كه خود مشكلاتي به همراه خواهد داشت؛ ولي زماني كه اين قالب‌ها توسط دندانپزشك با توجه به سايز دهان و دندان‌ها به‌طور اختصاصي ساخته مي‌شوند، تماس ژل سفيدكننده با دندان‌ها بيشتر خواهد بود و به‌دليل سايز دقيق مانع از تحريك لثه‌ها خواهد شد و عامل سفيدكننده به‌طور مستقيم با دندان‌ها تماس خواهد داشت.
  • اقدامات حفاظتي اضافي: در دندانپزشكي، پزشك از يك ژل و يا لاستيك به صورت سِپَر روي لثه‌ها استفاده مي‌كند و به اين ترتيب قبل از شروع درمان لثه‌ها را كاملاً پوشش داده و از آنها محافظت مي‌كند؛ در صورتي كه در خانه، لثه‌ها به‌طور كامل از عوارض احتمالي محافظت نخواهد شد.

عوارض جانبي :

گاه سفيد كردن دندان‌ها عوارض جانبي به همراه خواهد داشت كه اين عوارض عبارتند از: حساسيت موقت دندان‌ها و سوزش خفيف بافت نرم دهان؛ به خصوص لثه‌ها. اين حالت اغلب در مراحل اوليه سفيد كردن دندان‌ها ايجاد مي‌شود، ولي موقتي است و ظرف يك الي 3 روز برطرف خواهد شد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>